Verliefdheid (II)

‘Verliefdheid is een gevolg van kortzichtigheid en komt voort uit onzekerheid over je eigen waarde. Ik ben als puber eenmaal verliefd geweest, en dat was omdat ik mij minderwaardig voelde. Ik was toen geestelijk nog onvolgroeid, en mijn verliefdheid was een leeftijdsverschijnsel, als jeugdpuistjes.’

uit: Theo Kars, Memoires van een slecht mens I, 2010

Ik ben het hier niet helemaal mee eens. Maar ik herken veel. En ik vermoed inderdaad dat verliefdheid iets te maken heeft met onzekerheid over eigenwaarde. Met je minderwaardig voelen aan anderen. Ik denk ook dat liefde zo werkt.
Maar is het niet ook mooi dat een mens onzeker is?

Verliefdheid

Ik realiseer me al een paar maanden dat ik al ruim 9 jaar niet meer verliefd ben geweest. Erg? Nou nee.

Als ik verliefd ben – en dan bedoel ik vlinders, iemand altijd willen zien, en beminnen- en of de verliefdheid nu beantwoord wordt of niet, dan voel ik me vooral slecht. Minderwaardig. Rampzalig. Ik snap werkelijk niet wat mensen daar zo leuk aan vinden. Ja, dat ze weten met wie ze willen zijn, zekerheid hebben of zo. Maar ik voel me dan juist vooral onzeker. Ik ben geregeld verliefd geweest in de periode 1995-2005, maar ben zo blij dat het gevoel er niet meer is. Tegelijkertijd: ik doe niet mijn best om niet verliefd te zijn of zo. Het overvalt je of niet. Leuk dat de goede god mij spaart.

krabbels-verliefd-045942

Moet nu denken aan een journaliste die mij eens interviewde en vond dat mannen alleen haar mochten versieren als ze verliefd waren. Krankzinnig zo iemand… en ik besef nu dat ze waarschijnlijk heel erg makkelijk te versieren is, anders stel je zo’n regel niet op.

Zij en anderen denken in termen  van verliefdheid als noodzakelijkheid. Mijn beste relatie had ik toen ik niet verliefd was en ik de vrouw in kwestie ‘gewoon’ leuk vond. Ik vond haar leuk, aantrekkelijk, deed ook de dingen die verliefde mensen deden (…) – nu ja niet allemaal.

Hield ik dan minder van haar dan wanneer ik verliefd was?

Integendeel.

Verkering vragen

smeken

Ik associeer het altijd met kleuters, eventueel pubers, maar het kan dus ook met ouderen. Vertelt u mij eens, is dit tegenwoordig standaard? Gebruikelijk? Soms voorkomend?

Bioloog Desmond Morris noemde verliefdheid ‘een terugkeer naar de infantiliteit’ (ik citeer even uit het hoofd)…

 

 

 

Ik weet het niet.

 

Pijlen van verlangen

Café Amsterdam, donderdagmiddag. Vanaf mijn positie aan de leestafel zie ik een vrouw van een jaar of vijftig. Gedistingeerd type. Half lang, verzorgd haar. Mooie benen, stevig, maar niet niet te stevig. Ze loopt heen en weer tussen barkruk en terras, dat laatste om te roken. Als ze weer gaat zitten, slaat ze haar benen over haar elkaar, waardoor haar dijen zichtbaar worden. Ze heeft een rok – soort : mantelpakrok, of hoe heet dat?- aan met split en herhaalt deze beweging. .

Helaas zit er ook een man naast haar. Ze praten, enthousiast. Ik hoor haar. Soms zit hij even onder haar rok. Het interesseert ze niet dat ik ze kan zien. Hij gaat niet hoog met zijn handen, maar het is voldoende voor mij om opgewonden te raken.
Lust is een vloek en een zegen, het beheerst mijn leven.
Wat wil ik graag die man zijn! Ze vertrekken, ik hoop dat ze hem in de parkeergarage nog even pijpt. Ja, dat gun ik die man.
Ze kennen elkaar vast nog niet lang.

 

Complimenten

AH

Jong (20 jaar of zo) Marokkaans, AANTREKKELIJK kassameisje van de AH tutoyeerde me. En hoewel ik het tegenwoordig als 41-jarige ouwe zak soms wel leuk vind met u te worden aangesproken, deed dit me erg goed! Net als die keer dat een vrouw van mijn eigen leeftijd me complimenteerde met mijn haardos (‘niet kaal, niet grijs, goeie bos haar Renzo, mag je trots op zijn’).
Dat vleit me ook.

Ik ben dus een ijdeler man qua uiterlijk dan ik vaak denk….
Complimenten over mijn boeken bijvoorbeeld vind ik eng, maar dit soort uiterlijke complimenten neem ik met gemak in ontvangst.

Vast niet altijd natuurlijk.

Eerlijkheid

e5-Attie-roos-spec-vHet valt me steeds weer op: Mensen vinden me aardig als lieg; als ik eerlijk ben, vinden ze me een klootzak. En iedereen maar roepen dat ze eerlijkheid willen – is het geen giller?

Het stelt me ook wel teleur.  Vreemd eigenlijk, Anatole France zei al ‘Wie alles zegt wat hij denkt, is net zo onmogelijk als een naakte man op straat’

Philip Walkate maakte een fraai lied over eerlijk zijn in de liefde.

 

 

Witte sokken

sokken

 

Afknapper?
‘Vrouwen die roepen dat witte sokken niet kunnen. Niet dat ik die draag. maar het feit dat dat een no go zou zijn, zegt mij al genoeg over het type vrouw. Ik heb het niet zo op met vrouwen die mannen om niets wegdrukken’.

Aldus tv-presentator  Eddy Zoey, gretig lezer van het boek ‘De liefdesmarkt’   (Elle, 2011)